Toen wij de derde dag op Gozo met de auto langs halfbegaanbare wegen boven de cliffs aan de noordwestkust rondreden, kwamen we John Mizzi tegen. Hij wandelde er rond met een duitse toeriste. Hij herkende in ons gemakkelijk nieuwe klantjes en begon ons te vertellen van alle geheime schatten van het eiland, die je allemaal met mooie wandelingen ‘off the beaten track’ kon bereiken.. Hij gaf ons zijn kaartje mee. Twee dagen later heb ik ‘m opgebeld en gevraagd of hij met ons op stap wilde.
Onze xc3xa9xc3xa9nnalaatste dag op Gozo zijn we met hem aan de uiterste oostkant van Gozo, tegenover Comino, uit wandelen gegaan. Ik had eigenlijk afgesproken, dat we zo’n drie uur zouden wandelen, maar John zei ons, dat het vast en zeker meer tijd zou nemen en dat hem dat niet uit zou maken: we kunnen (tegen dezelfde prijs!) zo lang blijven wandelen als we zelfs zouden willen.

Vanaf het dorpje Qala (je zegt gewoon ‘Ala’, want de Q spreek je niet uit. Hetzelfde geldt voor de dorpjes Gharb en Ghammar: gewoon ‘Aarp’ en ‘Ammar’) ging we de heuvel langs. Het hele eiland bestaat uit heuvels en dalen, maar de hoogste plek van heel Gozo is lager dan de hoogste plek in Nederland. Al gauw zat ik te kauwen op heerlijke wilde asperges! En later met veel zorg een artisjok afpellen, voorzichting om je niet te prikken aan de stekels.
John kende natuurlijk elk plantje en kon ons daar uitgebreid over vertellen in rauw Australische ‘slang’. Hij had daar zijn jeugd doorgebracht. Dat geldt voor meer mensen: nogal wat gezinnen zijn naar Australixc3xab en andere landen vertrokken, om economische redenen, en zijn later weer terug gekomen naar Gozo. John verdient het meeste van zijn geld met softwarezaken, werkt via internet. Komt verder het eiland niet zo vaak af, want…. hier ben ik toch al in het paradijs. Thuis een gezin met zeven kinderen tussen 5 en 16 jaar.
En ondertussen met toeristen wandelend de heuvels doorzwervend. Zijn ‘museum’ was over het eiland uitgewaaierd. Her en der haalde hij tussen rotsen zijn ‘verhalen’ vandaan: dan kwam er een stuk steen met een fossiel erin naar voren. Of iets wat hij in verband kon brengen met de oude beschavingen, die hier geweest zijn, 6000 jaar geleden en 4000 jaar geleden.
Her en der staan oude rotsmuurtjes om rotsige heuvelweiden heen en ineens is het niet zomaar een muurtje, maar het restant van een oude tempel uit de megalitische tijd. En in de rotsen kun je karrensporen herkennen, die uit die tijd moeten komen. Voer voor allerlei theoriexc3xabn en veranderstellingen.

John is ook echt van de ‘beleving en de spiritualiteit’. Zo verbindt hij zijn eilandgeschiedenis aan eigen interpretaties en veronderstellingen. Hij had ons al bij zijn introductie verteld over het statue van ‘mother goddess’, dat er onaangetast nog staat, een overlevering uit de megalitische cultuur. Zijn wij de cynische westerling of hebben wij gewoon wat meer realiteitszin?: toen we mother goddes aanschouwden keken we elkaar met een glimlach aan… Nee, dit is een mooie creatie van de natuur zelf; een opstapeling van rotsen met een gelijkenis. Geen Rohrschach-toestanden hierbij, John!
Maar John houdt van zijn land, zijn geschiedenis.. en daar past wat meer mythologie heel mooi in.

Naarmate we wat vertrouwder werden met John, begon hij ook wat meer over zijn leven te vertellen. Hij maakte zijn eigen sterke drankjes en wijn. Bij terugkomst bij zijn auto heeft hij ons van alles laten proeven en hebben we ook een fles wijn van hem gekocht. Die gaan we thuis in Nederland op een speciaal moment een keer soldaat maken.
We zijn uiteindelijk een uur of zes met ‘m op stap geweest. Dit is voor iedereen die een weekje op Gozo doorbrengt een absolute aanrader. Op zijn website kun je zijn contactgegevens vinden.