Zelden zo druk meegemaakt in de binnenstad, ook nadat Sint zelf, met zijn gevolg, alweer vertrokken was. Het is ook specifiek publiek: op de versmarkt zelf was het niet drukker dan anders, langs de gevels van de winkelstraten hyper. Allemaal grote plastic zakken van speelgoedzaken bungelen langs de heupen van het volk. In zo’n stad moet je niet te lang verblijven.
We passeerden de Vissersbrug kort nadat de ‘stoomboot’ er langs was gekomen; veel Pieten in roeibootjes in het gevolg.

Juist toen we in de AA-kerk waren, kwam Sint langs geparadeerd. We hoorden dat slechts op de achtergrond, want wandelen langs de grote witte schermen met de belangrijkste persfoto’s van het afgelopen jaar. Elk jaar in november zijn hier twee weken lang deze foto’s te zien. En, net als altijd: een fascinerend gebeuren en niet bepaald een pleziertje. Je komt er altijd weer een beetje bedrukt uit. De pers is toch met name op leed gericht. Erg veel ellende aldus. Het meest indrukwekkend vond ik, wat dxc3xa1t betreft, nog de foto’s van de journalist, die Benazir Bhutto volgde op die fatale dag. Gepresenteerd als een ‘film van vier beelden’: een groot publiek toesprekend > zwaaiend vanuit de auto > het moment van de aanslag in een vage furieuze foto > een wanhopige overlevende tussen de lijken. Word je koud van.
Hier nog twee bijzondere foto’s. Eentje van een sportfotograaf. De handen van volleybal-tegenstanders bereiken elkaar in een bevroren moment boven het net.

De andere betreft twee meisjes in Oost-Turkije. De fotoreportagen ging erover, dat deze meisjes lang geen onderwijs hebben genoten en dat dat nu weer op gang begint te komen. Maar het fascinerende is, dat het foto’s van 100 jaar geleden lijken. Of foto’s uit de Tweede Wereldoorlog…